The tears that'll fall mean nothing at all to him so
it's time to get over yourself♥
Saturday, February 20, 2010 9:08 PM
♥
[ 4. Nanay Niya Pala ]Wala namang nangyari the first day. Actually, madami, pero ewan ko ba't hindi ko ma-absorb. Kakainis naman tong buhay na to, lagi ko nalang siyang naiisip, shet. Alam mo kung anong gusto kong gawin? Mag walk-out. Mag-absent. Mag cut class. Umuwi sa bahay. Hindi kumain. Magkasakit. Mamatay. Pero wag muna, hindi pa tapos yung buhay ko, wag kong sayangin. Hindi ko rin naman kayang matiis si Vince. Vince, Vince, puro nalang Vince! Kabwisit!Naaalala ko nanaman yung mga moments na grabe ang kilig ko. Ewan ko kung bakit ang sarap ng feeling everytime na maalala ko yon, pero sige, alalahanin ko na nang maging masaya naman ako.Nung di ko pa siya crush, isang beses, naglalakad ako, nakita ko yung nanay ni Bobby, yung first honor namin sa section A. E nag-smile yung nanay ni Bobby sa akin, then I smiled back. Tapos umalis na ako.But I was wrong.Hindi iyon ang nanay ni Bobby, iyon ang nanay ni VINCE. Shet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! E di ko pa kasi crush si Vince non kaya malay ko ba kung nanay nya yon. Tsaka anu ba naman kasi, magkamuka yung nanay ni Vince & ni Bobby! Naman. Naman!Pano ko nalaman na nanay yon ni Vince, at hindi ni Bobby? Pucha naman kasi. Weeks after that incident, di ba naging official na na crush ko si Vince. E kumalat. Patay. Tapos nung kumalat, lagi pa akong tinutukso sa kanya ng . Syet. Syet. Tapos nung isang beses nalang tinutukso ako ng kaklase ko, si JR. "Si Ysa talaga o. Uy, Vince!""Hindi kaya. Bahala ka.""Weh!" Nakita ko na parating na yung nanay ni Bobby, yung nagsmile sa kin one time."Anty Susan, si Ysa oh, may crush sa anak mo, kay Vince," sabi ba naman ni JR."JR! Hindi, auntie. Wag ka maniwala."Nagsmile yung nanay ni Vince. As in, with a smile of sencerity, hindi fake. Hindi pala siya yung nanay ni Bobby, siya na yung nanay ni Vince. Waaaa! May sinabi pa nga siya eh, di ko lang maalala. Eto ata yung sinabi niya eh, "Bagay kayo." Sinabi niya yata yon sakin. Basta, after nung sinabi niya, nag-blush ako. Nu ba naman yan, nagsmile pa talaga yung nanay ng crush ko sakin a! 2 times na to. 2 times!Hindi natuloy yung Bop To The Top namin na kanta. Kasi, may choreography. At, wala akong hilig sumayaw. Imagine naman, parang ewan kami don kung yun yung naging number namin, di ba? Buti nalang, God was on my side. Napalitan yung kanta namin. Naging Start Of Something New. Nakalimutan ko na kung pano kami nagprakis. Fast-forward. Yon na yung day. Culminating na.Edi part na namin. Hindi kami duet, apat kaming kakanta, pero in pairs. Yung isang pair, si Jonas at Chelsea, at yung isa, kami, si Vince at Isabelle.
Sina Jonas at Chelsea kasi yung kumanta ng first part, at kami naman yung 2d part. E tapos nila Jonas at Chelsea yung part nila, so part na namin. Malas naman, isa lang yung mic per pair. So all in all, there were 2 microphones, one for Jonas's pair, and one for our pair.
Si Vince yung humawak ng mic. Sobrang hiyang-hiya ako nun kasi hinahawakan niya yung mic habang kumakanta ako. Awkward naman, diba? Kaya ginawa ko, since nakatunganga lang naman sila Chelsea don, pinipilit kong kunin yung mic nila Chelsea. E di siguro niya nagets, kaya hindi nya binigay. Eto namang si Vince, lalong tinapat yung mic sakin para hindi ko na kunin yung mic ni Chelsea! Syet. My God, sana pala di ko nalang ginawa yon. Badtrip. Sobra. Pero at some point, kinilig ako. At nag-blush nanaman.Labels: sana naman