[5. Sana Totoo ]

Lumipas na ang mga araw. Ang bilis ng oras. Pwede ba, slow down muna? Dahan dahan lang, hindi ako makasabay eh. Hindi ko muna masyadong binigyan ng pansin si Vince at ang mga kilos niya. Mas nakapag-focus ako sa mas importanteng mga bagay. Mas naging active ako, physically man o emotionally. Ngunit kung para sa iba ay okay na ako, para sakin, hindi. Hinding-hindi ako okay.

Tanghali ng biglang magyaya ang isa sa aking kaibigan na maglakwatsa.

"Ysa, sama ka samin, sa SM lang."
"Ano namang gagawin natin, Nicole?" Si Nicole ang isa sa pinakamabait at makulit kong kaibigan.
"Wala, lakad lakad, nood sine. May bago ngayon ah. Eclipse. Nood tayo."
"Di ko pa natatapos yung book eh." Para kasi sa akin, bago ako manood ng sine, dapat mabasa ko muna yung libro (kung meron man) para ma-compare ko silang dalawa.
"KJ naman o. Pretty please?"
"Di nga, seryoso. Nakagawian ko na kasi yung basa muna bago nood na attitude. Sorry!" Sa loob loob ko, romance nanaman. Can anybody please kill me now? I hate romance. For now. Hindi lang naman dahil sa di ko pa nabasa yung book. Kumbaga.. Pass muna ako sa mga loving loving na yan.
"Sige, sa RP nalang. Starbucks tayo tapos window shopping. Please! Sama ka na."
"Hmm. Sure ka yon lang?"
"Oo. Ano pa ba?"
"Bili narin tayo ng scrapbook materials."
"Bakit naman?"
"Gawa tayo mg memorabilia."
"Huh?"
"E kasi, katamad naman kung wala tayong magagawa sa Starbucks di ba? E di mag-art tayo."
"Pictures?"
"Dalhin mo camera at usb mo. May pictures tayo doon e. Pa-develop natin sa Picture City."
"Sige sige. Anong oras?"
"Teka, text ko mama ko."

Pagkalipas ng isang minuto..

"Set na. 4-30P.M., after chinese classes. Kotse ko o mo?"
"Kotse ko nalang. Kahiya e, ako nagyaya."
"Sus. Sige. Apat tayo no?"
"Lima yata. Ako, ikaw, Dina, Irish, tsaka si Dianne."
"Okay." Hindi naman sigurong mali ang mag-hang out with my friends, di ba? Besides, 14 na rin naman ako. I need some break. Minsan ayaw pa ni papa pumayag na lumabas labas ako e, nakakairita na nga. Over protective. Kaya gusto ko siyang sagutin minsan at iremind sa kanya na matanda na ako. Kaso, hindi ako ganon. Masunurin akong tao.

Pagpasok ko sa klase, agad akong tumakbo papunta sa upuan ko at natulog. I need some sleep. Naging computer addict na akong masyado kaya minsan, 1pm na ako nakakatulog. At alam kong masama iyon.

Naglalakad ako sa corridor. Ako lang daw magisa. Hinahanap ko sila Dina. Kailangan naming mag-usap. Nagbreak daw kasi sila ni Matthew. Nakakatakot palang magisa dito sa corridor na to. Ang dilim pa. Kinikilabutan ako dito e.

"Bells?" Sino yon? Sino yung tumawag sa pangalan ko? Ang lamig ng boses. Pero nakakatakot. Ayokong lumingon. Baka multo or something. Nagpatuloy siyang tawagin ang pangalan ko.

"Bells, pwede ba kitang makausap, kahit sandali?"
"Si-sino ka?"
"Lumingon ka kasi e. Di naman ako multo." Oo nga pala, ang tanga tanga ko pala. Wala naman akong third eye e. Tsaka sa tono ng boses nitong lalaking to, mukha namang di siya multo. Ang ganda nga ng boses e. Pang international.

Lumingon ako. Si Vince pala iyon.

"Vince? Ikaw pala. Tinakot mo ako a," mahina kong sinabi sa kanya. Hindi ako masyadong nagpahalata na nagulat ako.
"Sorry, Bells. Di ko naman alam na takot ka sa multo. Kung ganon pala, e di dapat di ko nalang pinapatay yung ilaw kanina kay Mang Nonits," natatawang sabi ni Vince. Si Mang Nonits yung janitor namin sa school. Siya yung namamahala sa mga corridors namin.
"Ano? Bakit? So ikaw pala ang may pakana nito. Teka Vince, nagmamadali kasi ako. Kailangan ko munang kausapin si Dina. Ang laki ng problema nun."
"No need. Di naman talaga sila nag break ni Matthew eh; they're perfectly fine."
"So modus mo rin yon? Aba, pati bestfriend ko nagawa mong pakiusapan a. Galing mo. Teka, bakit ba? Anong meron? Nu nakain mo?"
"Ayaw mo?"
"Wala akong sinabi a. Tsaka, di ako sanay. Alam ko naman na ang pinagkakaabalahan mo lang is yung.. Books mo, water bottle mo, grades mo. Yun lang."
"Ang sakit mo namang magsalita."
"Sensya. Di ako sanay sayo e. Tsaka, close ba tayo? Natatawa talaga ako."
"May sasabihin kasi ako sayo, Bells."
"Nu naman?"
"Di ko alam kung maniniwala ka, pero dati pa kasi ako--"

Bigla nalang akong ginising ni Ms. Dela Cruz.
"Miss Isabelle Reyes, can you continue the part where I ended?"
"Uh-umm.. Ma'am, I'm very sorry because--"
"Because, because. Excuses. What time did you sleep yesterday?"
"At around 12 midnight, ma'am. Sorry po, I know that it's my fault to sleep in--"
"Okay, Miss Reyes. I'll forgive you this time. Once I catch you again, you're going straight to Mr. Yu," pasigaw na sinabi sakin ni Ms. Dela Cruz. Si Ms. Dela Cruz ang pinaka-strict na teacher na nakilala ko. Infact, siya rin ang pinakawalang kuwenta. Worst teacher ko na yata yan.
"Yes, Ma'am."
"Sit down, Ms. Reyes."
"Thank you, Ma'am." Umupo ako ng dahan-dahan sa silya ko. Panaginip nanaman yung kanina. Hayy.. Sana totoo nalang.

Labels: sana naman

[ 4. Nanay Niya Pala ]

Wala namang nangyari the first day. Actually, madami, pero ewan ko ba't hindi ko ma-absorb. Kakainis naman tong buhay na to, lagi ko nalang siyang naiisip, shet. Alam mo kung anong gusto kong gawin? Mag walk-out. Mag-absent. Mag cut class. Umuwi sa bahay. Hindi kumain. Magkasakit. Mamatay. Pero wag muna, hindi pa tapos yung buhay ko, wag kong sayangin. Hindi ko rin naman kayang matiis si Vince. Vince, Vince, puro nalang Vince! Kabwisit!

Naaalala ko nanaman yung mga moments na grabe ang kilig ko. Ewan ko kung bakit ang sarap ng feeling everytime na maalala ko yon, pero sige, alalahanin ko na nang maging masaya naman ako.

Nung di ko pa siya crush, isang beses, naglalakad ako, nakita ko yung nanay ni Bobby, yung first honor namin sa section A. E nag-smile yung nanay ni Bobby sa akin, then I smiled back. Tapos umalis na ako.

But I was wrong.

Hindi iyon ang nanay ni Bobby, iyon ang nanay ni VINCE. Shet!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! E di ko pa kasi crush si Vince non kaya malay ko ba kung nanay nya yon. Tsaka anu ba naman kasi, magkamuka yung nanay ni Vince & ni Bobby! Naman. Naman!

Pano ko nalaman na nanay yon ni Vince, at hindi ni Bobby? Pucha naman kasi. Weeks after that incident, di ba naging official na na crush ko si Vince. E kumalat. Patay. Tapos nung kumalat, lagi pa akong tinutukso sa kanya ng . Syet. Syet.

Tapos nung isang beses nalang tinutukso ako ng kaklase ko, si JR. "Si Ysa talaga o. Uy, Vince!"

"Hindi kaya. Bahala ka."
"Weh!" Nakita ko na parating na yung nanay ni Bobby, yung nagsmile sa kin one time.
"Anty Susan, si Ysa oh, may crush sa anak mo, kay Vince," sabi ba naman ni JR.
"JR! Hindi, auntie. Wag ka maniwala."
Nagsmile yung nanay ni Vince. As in, with a smile of sencerity, hindi fake. Hindi pala siya yung nanay ni Bobby, siya na yung nanay ni Vince. Waaaa! May sinabi pa nga siya eh, di ko lang maalala. Eto ata yung sinabi niya eh, "Bagay kayo." Sinabi niya yata yon sakin. Basta, after nung sinabi niya, nag-blush ako. Nu ba naman yan, nagsmile pa talaga yung nanay ng crush ko sakin a! 2 times na to. 2 times!

Hindi natuloy yung Bop To The Top namin na kanta. Kasi, may choreography. At, wala akong hilig sumayaw. Imagine naman, parang ewan kami don kung yun yung naging number namin, di ba? Buti nalang, God was on my side. Napalitan yung kanta namin. Naging Start Of Something New. Nakalimutan ko na kung pano kami nagprakis. Fast-forward. Yon na yung day. Culminating na.

Edi part na namin. Hindi kami duet, apat kaming kakanta, pero in pairs. Yung isang pair, si Jonas at Chelsea, at yung isa, kami, si Vince at Isabelle.

Sina Jonas at Chelsea kasi yung kumanta ng first part, at kami naman yung 2d part. E tapos nila Jonas at Chelsea yung part nila, so part na namin. Malas naman, isa lang yung mic per pair. So all in all, there were 2 microphones, one for Jonas's pair, and one for our pair.

Si Vince yung humawak ng mic. Sobrang hiyang-hiya ako nun kasi hinahawakan niya yung mic habang kumakanta ako. Awkward naman, diba? Kaya ginawa ko, since nakatunganga lang naman sila Chelsea don, pinipilit kong kunin yung mic nila Chelsea. E di siguro niya nagets, kaya hindi nya binigay. Eto namang si Vince, lalong tinapat yung mic sakin para hindi ko na kunin yung mic ni Chelsea! Syet. My God, sana pala di ko nalang ginawa yon. Badtrip. Sobra. Pero at some point, kinilig ako. At nag-blush nanaman.

Labels: sana naman

[ 3. Muling Pagkikita ] 

Partner ko na ba talaga siya? My heart was throbbing really fast then. Shettt naman, bakit naman kasi sumali-sali ka pa, Vince? Demonyo. Sa practice namin, hinawakan niya yung isang side ng papel, at ako, yung isang side. May dumi pa yung thumb niya, I can remember. Nakakatawa talaga. Pero cute siya and who cares? 

Habang kinakanta namin yung Bop To The Top, nanginginig talaga ako. Hindi ko siya matignan, at ganuon din siya sa akin. Bakit kaya? Does this mean na nahihiya siya? Pero imposible. Yan, magkakagusto sa akin? Impossible. 

Naku Ysa, nag-iilusyon ka nanaman. Naku naku, apat na taon na ang nakakalipas no! Move on ka na! Iyon ang gusto kong sabihin sa akin ng kunsiyensya ko, ngunit ito ang kanyang sinasabi. Gusto ka rin niya Ysa. Torpe lang yan. Maghintay ka nalang. Gusto ka nya. Hindi naman siya mag-aaksaya ng panahon sayo kung hindi ka niya gusto, hello?

Hindi ko namalayan na nasa classroom na pala ako at may tumapik sa balikat ko. Nagulat ako, at napasigaw. "Ahhh!"


"Velle! Mishu!"
"Dina naman o. Nagulat ako don ah. Tsaka pede ba, tama na yang Vince + Isabelle = Velle na loveteam nayan. Pero missed you! Musta na?"
"Haha! E pano naman kasi, halatadong nagde-day dreaming ka dyan eh! Kaya linoko na kita para pansinin mo ako."
"Ah, sus. Kala ko kung ano."
"Kamusta? Blooming ka! Shett ang ganda mo, nakakahiya naman na ang best friend mo, pangit."
"Naku naman Dins. Ang ganda mo nga eh! Pumayat ka pa! Grabe, sexy ah!"
"Ikaw din eh, laki nga ng pinayat mo no! Grabe di na kita nakilala ah. Lan pounds?"
"32 pounds. Haha! Ang laki noh? Grabe talaga yong feeling na nakakasuot ka na ng mga damit na gusto mo. E ikaw, ilan pounds?"
"18 lang eh. Nawalan kasi ako ng gana."
"Pero ang laki parin. Haha!"
"Haha! Inspired ka ba?"
"Ako? No. Why?"
"Blooming eh."
"Nge. Hindi ah. E ikaw, inspired much?"
"Actually.. Oo!"
"AHHHH!!! Gosh! Sino naman? Chika naman!"
"Si-si.. Matthew!"
"Matthew? Matthew Gainza ba? Yung varsity player?"
"Yes!!! Nung summer pa siya nagligaw kaso last week ko lang sinagot. My god, Velle, he's so sweet!"
"Congrats," pinipilit kong sabihin ng nakangiti. Talagang masaya ako para sa bestie ko, pero.. the thought na si Dina, may boyfriend na. Dati kasing "kinadidirian" si Dina. Sa school, siya yung tinaguriang "eww" or kadiri. Pero ngayong pumayat na siya, madami ng nagkakagusto sakanya. E sakin kaya? Wala naman akong pake kung may magkagusto sa kin eh, basta, si Vince lang at masaya na ako.

Hindi ko namalayang nagsasalita na pala si Dina.
"Tapos kahapon lang nagkita kami sa RP then kumain kami sa DQ.. Grabe talaga! Then he gave me a bunch of roses.. How sweet! Tapos nung gabi nung day.. Huuuyy! Nakikinig ka ba? Hmpf!" Nakita ko na medyo naiirita na si Dina sa pagka-passive ko.

"Uhm, oo naman. That's so sweet of him. Ang thoughtful.."
"Oo nga eh, sinabi mo pa! O tapos nung gabi.. Hinatid niya ako sa bahay.." Hindi ko na alam kung paano sasabihin kay Dina na ayoko munang makarinig ng love stories. Mga love stories kasi para sa akin ngayon, childish na. Ayoko ng makinig. Hindi ko rin naman iyon magagamit, whatever it is, kasi wala din namang mangyayari samin ni Vince eh.
"Uhm, Dins? Bear with me, I need to go to the washroom."
"Oh, okay. Sige, balik ka nalang, bilis, marami pa akong ikukwento."
"Uhm.. Favor, Dins?"
"Yea. What is it?" Hindi ko alam kung papaano sasabihin kay Dina. Na tama na muna, na sa iba nalang niya ikuwento yung mga romance na nagyaari between her & Matt.
"Uhm, nothing.. Sige, washroom muna ako."

Kailangan ko munang mag-out. Ayoko na muna. Dapat pala, nag-absent nalang ako. Tutal first day naman, and there's nothing to worry about naman kasi I can cope naman. Pero huli na ang lahat. Di bale, iiyak ako sa cr. Pagdating ko doon, mailalabas ko na kung ano man tong itinatago ng puso ko. Ngunit imbis na mapadali ang pagpunta ko doon, may nakabangga akong isang lalaki. Talaga naman o, isang ito sa mga eksenang hindi ko inaasahan.

"Ay, sorry po. Uhm.. Nagmamadali po kasi ako e. Sor--" Hindi ko matuloy ang aking sinasabi. Talaga bang ganito? Anak ng pucha naman o.
"Ah ok lang, sorry din. Si--" Maging si Vince ay napatigil sa aming hindi inaasahang pagkikita.
"Vince, ikaw pala." Hindi ako makatingin sa kanya, at ganon din siya sa akin. 
"Sorry talaga. Sige, mauna na ako."

End of conversation. Hindi man lang niya nagawang lumingon. Bastos. Walang modo. Pero mahal ko parin. 

Sa wakas, nakapunta na rin ako sa cr. Linock ko yung door ng cr at nagsimula na akong humagulgol. Hindi dahil sa nangyari kanina, dapat ko muna iyong iset-aside. Umiyak ako dahil sa mga bagay-bagay. Siguro, gusto ko lang ilabas ang sakit na nararamdaman ko ngayon. Pagkatapos kong umiyak, naghilamos ako, naglagay ng face powder, and rushed in to my classroom.

"Ang tagal mo, Ve-"
"Please, Dins. I'm not feeling well. Eto yung favor ko, kung pwede lang sana, tama na ang Velle Velle na yan."
"But, dati naman okay lang sayo ah."
"Dati yon eh. Pero nagmature na tayo, di ba?"
"Right. Sorry, Ve- I mean, Ysa. Di talaga ako sanay, sorry."
"O-okay lang," sagot ko. Maging ako rin ay hindi sanay na hindi tinatawag na Velle. Nakasanayan ko na yon eh.

Labels: sana naman

[ 2. Pagtatambal ]

Sa wakas, I'm now officially 3rd year high school. I can't wait to graduate. Gusto ko ng mapabilis ang lahat ng bagay, gusto ko ng magkolehiyo. Sana hindi ko nalang siya nakilala. Sana, hindi na lang.

Naaalala ko pa, nung Grade 5 pa kami, mga October- November yon. Walang pakialaman, wala lang. Isa siya sa mga "idol" namin academically, dahil isa siya sa top students ng section niya. Grabe, naaalala ko pa na iba yung crush ko non-- si Carl. Mayaman, gwapo, yung tipong "bad boy" at attractive talaga. Ngunit lumipat na siya sa Grace Christian High School noong Grade 5 kami, kaya somewhat ay nag-fade na ang crush ko para sa kanya. So, nung mga times na yon nga, habang naglalakad kami ng ex-best friend ko na si Sheena, napansin ko nalang na tumitingin siya sa akin. Oo, si Vince. Kung nagtataka kayo kung ano ang itsura ni Vince, para sabihin ko sayo, ibang-iba siya kay Carl.

Kung titignan mo, para kang nakakita ng 10 year-old na bata. Hindi siya matangkad, at nerdy-type siyang tao. Kadiri, di ba? E kahit ako nga, hindi ko lubos-maisip na naging crush ko siya. Na crush ko pa rin siya hanggang ngayon.

Going back, nakaramdam ako ng isang sensation at may curiosity na dumating sa isip ko. Bakit ganoon siya kung makatingin? Ano bang meron sa mukha ko? Sobrang pangit ko ba? Ano bang problema niya at sa akin pa siya titingin ng matagal? At yon na nga, dahil lang sa isang matagal na tingin na hindi ko naman alam kung bakit niya nagawang tumingin sa akin ng ganon, nagsimula akong magkaroon ng interes sa kanya.

Panahon din iyon ng 2d Grading Long Exams namin. Nong nagsimula yung exam, ganuon parin. Tingin parin siya ng tingin sa akin. Naiirita na ako ngunit mayroon siyang charm na nagpapakilig sa akin. So ayun, nagtest kami. Pagkatapos kong magtest ng Math, reccess namin non. Habang hinihintay ko si Sheena, naisipan kong magtanong kung ano ba ang tamang sagot sa last number ng quiz. Natatandaan ko pa, 60 ang sagot ko. Hanap hanap ako ng mga matatalino sa amin, hanggang sa napilitan ako..

"Vince, yung answer ba sa last number, 60?" Tanong ko kay Vince. Eto nanaman ako, napakatanga talaga. bakit sa kanya pa? Andami namang mga genius diyan, ngunit bakit sa kanya pa? Shet naman.

Hindi siya sumagot ng "Oo." Kundi, tumango lamang siya. Nahihiya ba siya sa akin non? Ewan.

E ako naman itong si mababaw ang kaligayan, nang malaman ko na tama ang aking sagot, aba'y nagsitalon ako at nagsabi ng, "Yes!" sa harap mismo ni Vince. Nagulat yata siya. Sa kasayahan ko, hindi na ako nakapagpasalamat. Umalis nalang ako bigla. Habang lumalakad akong palayo, nakita ko siya, nakatingin parin sakin, with curiosity. Siguro baka sa isip niya, nasisiraan na ako ng ulo. Noong gabing yon, nang ma-realize ko na nagawa ko siyang kausapin, napangiti ako. At hindi ko rin alam kung bakit.

Ang nakakagulat pa, mayroon kasi kaming Culminating Activity na padating. Ang tema ng activity ay High School Musical, yung sikat na movie na pinagkakaguluhan noong mga araw na iyon sa school namin.

Kasali siya, kasali ako. Grabe. Bakit ba? Waaaa. Ako kasi, mahilig akong kumanta, simula pagkabata ko pa. E malay ko bang kasali rin yung mokong na iyon? Anyway, so edi nag-pair pair na kami at nag-meeting na kung sino yung kakanta ng mga number sa program.

Yung iba, solo. Yung iba naman, duet. May isa akong kaibigan, si Joanne. Napakagaling din nung kumanta. Nakapares niya si Vince. At ako, wala pang na-didistinang number para sa akin. Salamat at hindi ko siya parter, sa isip-isip ko. Kahit ang sarili ko ay hindi makapaniwala kung bakit ko ba bini-big deal ang stuff tungkol sa Vince na yan.

Napagdesisiyonan ko na: Oo na, crush ko na si Vince. Ewan ko kung bakit, pero sige na, crush ko na siya. Tamang-tama, nagtanong bigla si Joanne, "Ysa, sino na crush mo?"

"Ako? Wala."
"Weh. Sino, si Carl parin ba?"
"Hindi na. Tagal na yon eh."

Tumalikod ng saglit si Joanne at humarap sa silid, hinahanap kung sino yung kanina ko pang tiitignan.

"Si Vince ba?"

Hindi ako nakasabi ng, "Hindi." Instead, tumango nalang ako. Lagot.

"Yihee!! Ikaw ah, siya na pala ah! Kelan pa?"
"Ba-bago lang, hehe."
"Ah.." Nag-isip si Joanne ng sandali. At hindi ko inexpect na sinabi niya ang mga katagang ito sa guro namin na si Ms. Go, an siyang nag-oorganize ng program na iyon. "Ms. Go, solo number nalang po ako, pwede?"
"Sige, Joanne. Sino naman papalit sayo na magiging kapares ni Vince?" Tumingin-tingin si Ms. Go sa silid, naghahanap ng puwedeng ipares kay Vince. "Isabelle, may number ka na ba?" Nagulat ako.

"Wala pa po."
"Sige, then ikaw nalang ang magiging kapartner ni Vince. Alam mo na ba yung song niyo, Bop To The Top ah. Sige. Vince, Isabelle, practice tayo. Kevin, paabot nung lyrics."

Nagulat ako ng sobra. Para bang nag skip a beat yung puso ko. Totoo? Kaparter ko siya? Shet. Really.

Labels: sana naman

ewan, haha. ang alam ko, hindi naman masamang magselos. lalu na kung may feeling ka na gusto ka rin niya tapos nahihiya lang siyang aminin ito, sayo.

tapos naman, napakaganda. bukas magkasama pa kami sa NAT mock test. what a life. take note na first time ko siya makakasama sa isang classroom; we were never classmates.

anyway, i made this post to let you know that i'm about to make a story/ novel or whtvr you call it. wala, i'm just inspired to write. filipino words siya. lol.

so, here's the prologue (chapter 1). thanks, and don't forget to rate and/ or comment.


===============

"Sana Naman"-- by Toni Sia

Introduction

Matagal ko na ring iniisip na mag-quit. Sa kaka-asa ko, na.. meron. Na kahit konti, meron. Pero everytime na iniisip ko yon, I end up loving him more. Ganuon ba talaga ang pagmamahal, lalung tumatagal, lalung bumibigat? Aba'y ewan ko, siguro nga, based sa mga nakikita ko sa tabi-tabi. Pero anyway, sana naman, magkaruon siya ng lakas na aminin sa akin, kung anong meron, di ba? Nang hindi naman ako magmukhang katawa-tawa dito.

[ 1. Bagong Simula ]

Blanko, yan ang nasa isip ko, kung itatanong mo. Ayoko munang mag-isip ng anu pa man, baka kasi hindi ko nanaman makayanan at maiyak nanaman ako. Dalawang oras na lang. Dalawang oras na lang at gigisingin na ako ni Yaya Brenda, maliligo na ako, mag-sisipilyo, maghahandang pumasok, at dalawang oras na lang at makikita ko na siya.

Ayoko siyang makita. Ayoko ng masaktan. Diyos ko, bakit naman kasi? 14 palang ako't inlab na. Sira-ulo naman o! Nakaka-bad trip kumbaga. Aba'y ewan ko, kahit na ba crush ko siya, ayoko siyang makita. Siguro dahil ayokong tignan niya ako ng pabalik with those curious eyes. Baka mahimatay na ako ng di-oras. Pero kailangan eh. Anu po ba to? Waaa. Ayoko ng mabuhay.

Nasa isang silid daw ako, yung confession room ni Big Utol. Nakapiring daw ako eh. Tapos biglang may pumasok, at kinabahan ako. Aba'y yinakap ako at hinalikan sa pisngi. E bastos pala to ah! Pero hindi ako makailag. "I love you, Bells," bulong ng isang pamilyar na boses. Hay naku, parang kilala ko to pero hindi ko ma-pimpoint kung sino. Gusto kong tanggalin ang piring ko, ngunit baka kapag ginawa ko yon ay biglang mawala ang lahat. Ngayon ay natandaan ko na ang taong nagmimay-ari ng tinig na iyon-- si Vince. Ang kanyang tinig ay sing-tamis at sing-lambot ng cotton candy. Grabe, hindi ako makagalaw. At narinig ko nalang na sumara ang pintuan ng silid. Hindi na ako makatiis kaya tinanggal ko na ang aking piring. At wala na siya. Ayoko pang gumising, pero kailangan e.

"Chi, gising na. Late na. Naku naman, pers day na pers day, masesermonan ka. Ng mama mo, ng teacher mo. Bahala ka," bulong ng isang pamilyar na boses. Isa ito sa mga boses na ayokong marinig, marahil ay dahil sa ito ay nakakairita. Basta, nakasisigurado akong si Yaya Brenda ang gumigising sa akin. Ngunit ayoko pang gumising.

"Oo. Sige na, ya. Susunod na ako."
"Naku. Bahala ka diyan."
"Anong oras na ba't parang natataranta ka dyan?"
"Ala-syiete na ho."
"Anoo? 7 na? Grabe a! Hindi ko namalayan."
"Papano naman, ang sarap yata ng panaginip mo." Totoo nga, napakasarap nga ng panaginip ko. Ngunit napakalungkot ko naman dahil, panaginip lang iyon.

Hindi ko namalayan ang paglipas ng oras. Ang alam ko nalang, nasa school na ako. Wala namang nagbago, maliban sa bagong pintura ang eskuwelahan at may mga bago itong kagamitan. Lumagpas na ako sa laging tinatambayan ng barkada ni Vince. Ewan ko ngunit hindi ko magawang lumingon at tumingin sa barkada niya. Sana, lumipat nalang siya ng school. Pero imposibleng mangyari yon dahil isa siyang honor student, kaya kakailanganin ko pang magtiis ng isang buong school year ng lagi siyang nakikita.

===============

ano, what can you say? haha! pangit ba? pasensya, 13 year-old lang naman ako e. haha. well, sana matuloy ko. sana. i'll get an inspiration, soon. :) okay, bye. got to go and fix some things pa e.

Labels: love story, sana naman

The title explains some part, but not all. A while ago, we had our culminating activity. It was a success although our food wasn't enough for the visitors. Ubos lahat. K, nuff. I'm not supposed to be ranting about that "project". But in fairness, my being "cam-shy" was a little bit lessen, thanks to that activity.

Okay. Moving on to the real purpose of blogging about this post -- I feel a little sorry. For things. For me, in particular.

I was feeling a bit unhappy these past few days, and even I myself don't know why. Ewan eh. DI ko rin magets, sa tutuusin. Pretty weird, huh? Anyway, I cried, kanina. Promise. Hanggang ngayon, masakit pa rin ang mga mata ko. Nag-se-senti ako kanina. I admit. And it's because of this guy right here. Oh, you've seen him already? Browse through the pictures more. Seems to be like a 10 year-old kid, right? Fine, an 11 year-old will do. But take note, he's 14. I must tell you, that's how bad my taste for boys is.

He's the one that I have been talking about -- the one who congratulated me, who texted me quotes, who went to my birthday invitation, and for some reason, who seemed to like me too, even just for a little bit. I am not a feeler. I just have this slight sensation that he likes me too. Kahit konti, alam kong meron. Torpe lang siguro siya. Well, sana nga.

Ano ba to? Diba dapat puppy love lang to? E bakit parang mas masahol pa tong nararamdaman ko ngayon sa puppy love? 

I really can't explain the feeling that I am feeling right now. Mixed emotions. Siguro, may pagka-worried, angry, sad, happy, kilig, ay ewan!

Worried in a sense na baka wala. Na baka kaya niya lang yon ginagawa kasi ala lang. At ayoko ng ganon kasi parang pinaasa lang ako sa wala.

Angry dahil naiinis ako sa sarili ko dahil, somewhat.. nagseselos ako for no reason yet. Naman, my ex-best friend. Baka may feelings din yung ex-best friend ko para sa kanya.

Sad coz he can't admit his feelings for me ng harap-harapan.

Happy & kilig. Well, because the look that he's giving me every day, if you were at my position, will totally make you kilig too. Imagine naman, ang tagal tumingin sakin tapos slow-mo pa. Ano yon? Tapos pag biglang napatingin ako, parang mag-iiba yung eye direction. Weird, pero nahuli kita.

ANG GULO MO. ANG GULO KO. SANA HINDI NALANG KITA NAKILALA PARA HINDI KO TO KAILANGANG MARAMDAMAN. ANG SAKIT. SOBRA.

Labels: highschool drama, puppy love turning into real love, ramblings, rants

nothing, just a short post. i have nothing to do, as in nothing, so why not blog in my “anything blog”. haha. that’s the right term to call this blog, right?  

 

the title will explain everything later. haha. okay, part one is found on loveshokkk.bs.com. i will be totally blabbing my heart out. later. i promise. for the mean time, i’ve got news for you. i already finished reading “if tomorrow comes”. haha. yeah, i must tell you, the book is freakin’ awesome. haha. well, i finished the book yesterday pero ngayon lang ako nagkatime na ipagkalat yong achievement ko. lulz. i’m not a reader, definitely, so you may see that i’m so happy being able to accomplish a goal– kahit ba maliit lang ung goal na sinasabi ko.  

 

and as a token, sabi nga ni mom, she gave me an sm gc (gift certificate, just so you’d know) worth 500. not so big, but i guess enough to buy my mydream album– no, not MY album, but papa adam lambert’s. wee. like, i was so happy when i bought it. no regrets, as in. i was in a dilemma between buying papa justin beiber’s, but i guess buying papa adam’s was more worth it the bucks.  

oh, and i changed my mind again. next time nalang the looong post. haha. sige, see ya.  

p.s. grabe. andaming gagawin bukas. there’s this culminating activity tomorrow and i am not, as in not excited. it sucks and we had to pay this amount, 500 PER person. argh. and we had to do labor too. errr, grabe na to. buti kung maganda ang magiging kalabasan. but i am totally not expecting anything good tomorrow. as in, riot na to.  

ang short ng post ko, ano? haha. sige. next time na talaga. vavoosh. 

NO tagboards, SORRY. As much as possible, I want this blog to stay clean, nice, and neat. Thank you. :))

Starrymiss Stellarspell Wickedrush Pinkaloo Dollified Decoydrama Fruitloop Aerofizz Stardime Facebook Formspring Twitter Loveshockkk Dangerdrama Dollyhost

Chapter 5: Sana Totoo

[ 4. Nanay Niya Pala ]Wala namang nangyari the fir...

3. Muling Pagkikita

Chapter 2: Pagtatambal

Selos Ba?

I Feel A Little Sorry

nothing, just a short post. i have nothing to do, ...

Layout by Hapii pailin★